تنها خانهء آن حضرت بود كه او و خديجه و من نفر سوم آنها ، اسلام را پذيرفته بوديم . من نور وحى و رسالت را مىديدم و نسيم نبوت را استشمام مىكردم . . . » « 1 » . اين شواهد و اسناد بسيار ديگر حاكى از آماده‌سازى خاص مكتبى حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم به على عليه السّلام در جهت آموزش و پرورش او در سطح رهبرى آيندهء دعوت اسلامى است . همچنان كه طبق شواهد فراوانى ، در طول زندگانى حضرت على عليه السّلام بعد از رحلت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم بازتاب و نتيجهء اين آموزش و عنايت خاص را كه نشانگر شايستگى و صلاحيت رهبرى سياسى و فكرى امت اسلامى است ، در حضرت على عليه السّلام مىبينيم ؛ چه ، بعد از رحلت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم تنها امام على بود كه مرجع و ملجأ هر مشكلى كه طبقهء حاكمهء وقت از حل آن درمانده بود ، به شمار مىرفت « 2 » . در عوض ، موردى را در طى تاريخ خلفاى راشدين سراغ نداريم كه على عليه السّلام براى حل مشكلى و آگاه شدن از نظر اسلام ، به كسى مراجعه كرده باشد ؛ در حالى كه ده‌ها مورد سراغ داريم خلفا

--> ( 1 ) - نهج البلاغهء صبحى صالح ، خطبهء 192 ، ص 300 - 301 . ( 2 ) - ر . ك : ضميمهء آخر همين كتاب ؛ تاريخ الخلفا ، سيوطى ، ص 170 و 172 . از عمر بن خطاب نقل است : « خداوند مرا براى مشكلى زنده نگذارد كه ابو الحسن براى حل آن نباشد » . ر . ك : الصواعق المحرقة ، ابن حجر ، ص 127 .